Over mij

Mijn naam is Matthijs van Dijk.
Ik ben 51 jaar en leef in het dankbare besef dat mijn leven rijk gezegend is.

Ik ben vader van drie prachtige kinderen,
en echtgenoot van een liefhebbende vrouw –
mijn steun en toeverlaat, gegeven door de Vader.
Zonder haar zou het leven wel leven zijn,
maar niet hetzelfde.

Rondom mij staan familie en vrienden.
Mensen die mij dragen en bemoedigen,
die mij spiegelen wanneer het nodig is
en mij helpen wanneer het even lastig is.
Zij luisteren, laten mij mijn verhaal vertellen
en geven mij mede vorm aan wie ik ben.

Een reiziger in geloof 

 

Ik ben een kind van de Vader.
Een reiziger in geloof,
onderweg naar het beloofde land.

 

Niet met grote zekerheden,
maar met een vertrouwen dat zich heeft gevormd
in de loop van de jaren.
Met vallen en opstaan.
Met keuzes – niet altijd de juiste,
maar wel keuzes waarvoor ik verantwoordelijkheid draag
en die mij hebben gemaakt tot wie ik nu ben.

 

Mijn verhaal delen is iets wat diep in mij verankerd ligt.
Ik geloof dat God, mijn Vader,
mij de talenten heeft toevertrouwd om dit te doen.
Niet om te overtuigen,
maar om nabij te zijn.
Niet om richting te bepalen voor een ander,
maar om ruimte te laten ontstaan
waarin iets mag worden herkend.

 

Thuis

Ik woon in Hattem,
aan de rivier de IJssel,
op de grens van heide en bos.

 

Een plek waar ik mij thuis mag voelen
en waar ik het grootste deel van mijn leven heb doorgebracht.
Hier ben ik opgegroeid.
Gevormd door gezin, school en kerk.
Door vriendschappen.
Door wat het leven mij heeft aangereikt.

 

De omgeving waarin ik leef heeft mij geleerd
dat groei tijd vraagt,
dat stilte niet leeg is
en dat aanwezig zijn vaak meer betekent
dan veel woorden.

Leven en geven

Mijn leven is altijd in beweging geweest.
Ik was en ben een trouwe supporter
van mijn vrouw en kinderen.
Ik heb mij met inzet en trouw verbonden aan het werk dat mij werd toevertrouwd,
en aan de kerk waar ik mij op dit moment thuis mag weten.

 

Als ik terugkijk, zie ik geen perfect verhaal,
maar wel een rijk en doorleefd leven.
Een leven waarin ik heb geleerd te blijven,
ook wanneer de weg niet direct duidelijk was.
Te dragen wat mij is toevertrouwd,
en te vertrouwen,
zonder alles te willen beheersen.

 

Een uitnodiging

Als je hier bent,
dan is dat niet zomaar.

Misschien verlang je naar rust.
Naar ruimte.
Naar een plek waar je even niet hoeft te dragen
of te presteren.

Hier mag je even zijn.
Je bent welkom.
Precies zoals je bent.