Over identiteit, verlies en wat blijft
Dag,
het is alweer even geleden dat je iets van mij hebt gehoord. Ik vind het fijn dat ik hier weer mag zijn. Dat ik mijn verhaal mag delen.
Dat ik mag bemoedigen. Misschien een handreiking kan geven, vanuit mijn eigen ervaringen.
Ik dank God dat Hij mij de gaven en talenten geeft om dit op te schrijven. en het op deze manier te delen.
Het heeft even geduurd voordat ik weer actief werd. Dat had verschillende oorzaken, maar vooral doordat ik tegen mijn eigen fysieke grenzen aanliep. Ik heb een keuze gemaakt om voor mezelf te kiezen. Dat had gevolgen. Grote gevolgen.
Ik heb moeten loslaten Wat altijd zo belangrijk voor mij is geweest. Waar zoveel van mijn identiteit aan hing. In mijn traditionele denken is het vaak de man die zorgt voor inkomen. Die zorgt dat alles werkt en functioneert. Die zijn gezin voorgaat. Het hoofd van het gezin is. Daar haalde ik veel waardering uit. Dat bepaalde , in mijn ogen, voor een groot deel mijn waarde binnen mijn relatie. En als dat wegvalt — omdat werken zoals ik dat altijd heb gedaan niet meer lukt — dan valt er veel weg.
In een eerder stukje, De waarheid, schreef ik:
Wat je dagelijks tegen jezelf zegt, is belangrijk.
Als je gelooft wat niet waar is over wie je bent,
kun je moeilijk aannemen wat God over jou zegt.
Door je identiteit in God te vinden,
leer je jezelf zien zoals Hij dat doet.
Dat verandert hoe je met jezelf, anderen en situaties omgaat.
Die woorden zijn voor mij niet theoretisch gebleven.
Ze zijn werkelijkheid geworden.
Wanneer alles wegvalt en je vooral op de bank zit. Kleine klusjes doet. Lange rustpauzes nodig hebt. Dan wordt het lastig om te onderscheiden wat waar is en wat niet. Wat je over jezelf gelooft. En of je jezelf nog kunt geloven.
Misschien herken je dit. Ik wil het graag met je delen.
Er zijn momenten waarop ik op het puntje van mijn stoel zit, omdat er van alles om mij heen gebeurt waarvan ik vind dat het niet goed gaat. Dat het fout loopt.
Fysiek kan ik het niet meer oplossen. Maar mentaal voel ik de spanning. De emotie. Het verlangen om toch de controle te houden.
Soms lopen de tranen over mijn wangen. Omdat het niet lukt. Wat nog wél lukt, wordt steeds belangrijker. En als ik daarop aangesproken word, kan ik gefrustreerd reageren. Boos zelfs.
Onlangs was er bij ons in de kerk een jongerendienst. Er werd gesproken over eigenwaarde en controle. De vraag werd gesteld: Zijn er dingen waar je krampachtig controle over wilt houden, om zo je eigenwaarde te bepalen? Die vraag bleef bij mij hangen.
Wie ben ik als ik de controle wil vasthouden?
Wat is mijn eigenwaarde ?
En toch is er één ding dat altijd is gebleven.
God heeft mij in al die tijd omringd met Zijn liefde.
Hij was er.
En Hij is er.
Altijd.
In momenten van twijfel en groot verdriet.
Wanneer ik keuzes moest maken zonder de uitkomst te kennen.
In de onmacht die ik zag en voelde bij mijn vrouw en kinderen.
Wanneer ik mij eenzaam en alleen voelde —
Hij was erbij.
Ik geloof dat God ons niet loslaat.
Niet in verdriet.
Niet in boosheid.
Niet in ziekte.
Hij is erbij.
En Hij laat je niet los.
Dit is het begin van een reeks. over identiteit en loslaten. Niet met antwoorden, maar met vragen die mogen blijven liggen. Zoals in een tuin waar niet alles tegelijk groeit, maar alles wel aandacht krijgt. Hartelijke groet Matthijs
Reactie plaatsen
Reacties